پس ما در حلّ اين مشكل چنين گوييم كه ببايد دانستن كه بارى تعالى و ذات وى محض خير است [ و ] وجود است و وجود وى مر همهء موجودات را فيض جود است ، ازيرا كه همه را وجود از وى مستفاد است و همچنين وجود « 1 » او خود عالم را [ سبب ] حفظ و نظام وجود است ، و چون چنين باشد همهء تأثيرى كه از وى آيد و از عقول فعّال و بجمله از همهء علويان به طريق وسايط ، همه خود محض نظام و حفظ و عنايت بود مر سفليان را ، نه از آن روى كه ايزد تعالى حفظ نظام عالم نگاه دارد از بهر آنكه در غيريّت بود ، بل از آن روى كه فعل وى و وجود وى خيريّت بود ، و از خيريّت وى نظام و حفظ عالم بود بىآنكه او را در اين غرضى بود ، بلكه اين غرض بزرگ از وجود وى حاصل همىآيد ، ازيرا كه وجود وى خود ، وجودى چنين است و چون اين قاعده ممهّد « 2 » داشته شد ، افعال اين وسايط ديگر هم بر اين قياس بود و تأثير ايشان مر سفليان را حفظ و نظام بود ، ازيرا كه از ايشان خود فعل چنين آيد از جهت تشبّه و تشوّق ايشان به خير اوّل ، و طلب كردن ايشان مر كمال را و در جمله از اوّل و از وسايط خود فعل حفظ و نظام آيد ، از آن روى كه وجود ايشان وجودى چنين است . تمّ الالهيات

--> ( 1 ) . در اصل : جود . ( 2 ) . به معنى آماده و مهيّا .